ΧΤΕΝΑΚΙ ΣΤΟ ΒΥΘΟ

Το νησί υποδέχεται το νεότευκτο καμάρι του στόλου το αντιτορπιλικό Ύδρα. Ανάμεσα στο πλήθος που έχει κατακλύσει το λιμάνι περιμένοντας με συγκίνηση να δει την ιστορική επαναστατική σημαία της Ύδρας να υψώνεται στον ιστό του αντιτορπιλικού, δύο νέα παιδιά. Ο Αντώνης που ετοιμάζεται να μπαρκάρει στο καράβια κι η Μαρίνα που βγάζει απ΄τα μαλλιά της ένα μικρό κοκάλινο χτενάκι για να του το χαρίσει σαν αρραβώνα και φυλαχτό.

Με αυτό το μικρό κοκάλινο χτενάκι φυλαγμένο στην τσέπη του, στο μέρος της καρδιάς, ο Αντώνης θα οργώσει τις θάλασσες τα επόμενα χρόνια. Μέχρι να συναντηθεί ξανά με το αντιτορπιλικό Ύδρα για να υπηρετήσει τη θητεία του.

Ήταν ήδη καλοκαίρι του 1940...

«Το αντιτορπιλικό Ύδρα έμελλε να διαγράψει ένα μικρό επιχειρησιακό κύκλο, που ξεκίνησε με την παραλαβή του το 1932 και έκλεισε στις 22 Απριλίου του 1941 το απόγευμα, μέσα στο τραγικό σκηνικό της κατάρρευσης του μετώπου και της καθόδου των γερμανικών δυνάμεων προς την πρωτεύουσα, δίπλα στις νησίδες Λαγούσες, πλησίον της Αίγινας, όταν βυθίστηκε μετά από έναν σφοδρό αεροπορικό βομβαρδισμό».

Δημήτρης Μπαλόπουλος από τον πρόλογο